عکاسی از مراسم عاشورا از جمله پرجاذبه ترین مو ضوعات است و هر سال عکاسان زیادی در کشورمان به آن می پردازند.هر سال هزاران عکس به این عکسها در آرشیو های شخصی اضافه میشود و بعد نهادها و سازمانهای متعددی اقدام به برگزاری نمایشگاه از این آثار میکنند.علیرغم این تلاشها کمتر شاهد آثار در خور توجه و محکم در این موضوع هستیم.عکاسان (عموماً) با برخوردهای سطحی و هیجانی از یکسو و برگزار کنندگان نمایشگاهها ( که غالباً دولتی هستند و به ظرافتهای مفهومی و هنری موضوع کمتر توجه دارند) از سوی دیگر باعث میشوند که مراسمی با این ابعاد و تنوع که در هر نقطه از کشور با ویژگی خاصی برگزار میشود بی بهره از آثاری در خور باشد.شناخت ویژگیهای قیام عاشورا ،یافتن نقاط عطف این واقعه که در مراسم نمادین آن به انحاء گوناگون نمود پیدا میکند و نفوذ در مصادیق تصویری آن برای نزدیک شدن به حس و حال موضوع میتواند از راههای دستیابی به آثاری ماندگار تر باشد.متاسفانه بیش از اینکه برای رسیدن به آثار درست و محکم در این حوزه به کنکاش حول مفاهیم نهفته در آن مشغول باشیم و سپس مظاهر آنرا شاید در همین نزدیکی خود کشف کنیم، عموماً برای کشف شهری و روستائی جدید به امید رسیدن به آثاری متفاوت فرسنگها راه میرویم و عاقبت عکسهائی با ظاهری جدید، بدون توجه به وجود حرفی تازه و نگاهی ژرف با خود همراه می کنیم.نکته دیگر اینکه مراسم عاشورا امروزه از شکل یک مراسم عزاداری صرف خارج شده و به محل بروز بسیاری از کنشهای اجتماعی مبدل شده و اتفاقاً این رفتارها هم در این سالها بیشتر با عدم درک درست از سوی عکاسان مواجه شد و بجای بررسی و پرداختن به این مظاهر بعنوان بخشی از تحولات اجتماعی، غالباً در عکسها به شکل رفع کنجکاوی و یا انعکاس تعجب از سوی عکاس توجه شد.رفتارهای بیرونی در اجتماع معمولاً درپی حجمی از تحولات و تغییرات فردی صورت میگیرد که عکاس مستند نگار قبل از هرچیز وظیفه دارد به لایه های درونی تر این تظاهرات بپردازد. زیرا واکنشهای بیرونی کم و بیش، پیش روی جامعه هست، و ارائه دوباره آن نمیتواند مقبولیتی با خود بیاورد.
و آخر اینکه من خود بیش از همه محتاج توجه به این مطالب هستم.
تعدادی از عکسهای مراسم عاشورا که طی 2 سال گذشته در تهران گرفتم را  اینجا میتوانید ببیند.